Feb 27, 2010
Leve de antidepressiva
De onderzoekers in Nederland zijn er nu over uit. Gesprekstherapie helpt minder goed bij een depressie dan eerder werd gedacht. Iets wat mensen met een echte depressie al eerder wisten, namelijk uit ervaring. Als je regelmatig depressief bent, zit er iets fout in je hersenen. Dan helpt er niets beter dan een pil.
Ikzelf heb een leven van depressies achter de rug. Via de huisarts kwam ik (als 18-jarige en onder dwang van mijn ouders) terecht bij een psycholoog, die na drie sessies concludeerde dat er weinig mis met me was. Ik was een wat onzekere adolescent, was de diagnose. ‘Maar dat was heel normaal.’ Daarna volgden respectievelijk psychotherapeuten bij de RIAGG (wachtlijst meestal 3 maanden), maatschappelijk werkers van het Gereformeerd Maatschappelijk Werk (had je toen nog) en – toen ik zelf geld verdiende – een rits dure alternatief therapeuten, van homeopaten tot healers.
De ommekeer kwam pas in 2000 toen mijn man mij meenam naar de huisarts, nadat ik een half jaar de straat niet meer op had gedurfd. Ik kwam de spreekkamer binnen en durfde niet te gaan zitten, zo erg trilden mijn ledematen. Binnen een minuut schreef de huisarts mij Seroxat (Paroxetine) voor. Ik had geen enkele bijwerking en was binnen 2 weken van mijn depressie en straatvrees af. Vijfentwintig jaar was ik met kleine tussenpozen depressief geweest en met 1 pil zag ik de wereld weer kleur krijgen en mooier worden.
Conclusie mijnerzijds: Ik mis een stofje in mijn hersenen en dat was er niet bij te praten. met psychotherapie. Als ze mij op mijn 18de een antidepressivum hadden voorgeschreven, had ik die ellendige jaren niet hoeven doormaken!
